Menü

Banu Alkan Kafa Tuttu

BİR anda Türk sinemasında zirveye tırmanan ve sarışınlığının avantajını çok iyi kullanarak çevirdiği filmlerle gişe rekorları kıran Banu Alkan’ın dizisine bu sayfalarımızda da devam ediyoruz…



Banu Alkan’ın annesi İstanbul’da iki çocuk daha doğurur ve altı çocuklu bir aile olurlar… Alkan ailesi İstanbul’da büyük dayılarının yanında kalmaktadır… Banu, bir yıl sonra ilkokula gider. Henüz Türkçe’yi tam olarak kavrayamamıştır. Ancak çocukluğundan bu yana zekasıyla övünen Banu Alkan, ilkokul birinci sınıfa başladığının üç-dört ayı içinde ana lisanını çok çabuk söker ve arkadaşlar dahi edinmeğe başlar.

Banu Alkan Kafa Tuttu (2)

Banu Alkan ilkokul yıllarına ait anılarını şöyle özetliyor:

«Bütün öğretmenlerim beni çok severdi. Beni okulumuzun folklor ekibine seçtiler. Kısa sürede yalnız derslerimde değil, folklorda da başarılı bir öğrenci olduğum için beni folklor kolu başkanı seçtiler. Okulumuz üç yıl üst üste folklor dalında birincilik, ikincilik ve üçüncülük kazandı. Her yıl birinciliği başka bir okula verdiklerinden bizim okulumuz bu statü yüzünden birinciliği yalnızca bir yıl kazanabildi. Ben bu sayede hemen hemen bütün Türkiye’yi gezdim. Çünkü yurt çapında bir yarışma olduğu için kazanan okul Türkiye’nin çeşitli illerine gidiyor ve orada gösteriler yapıyordu. Okul idaresi tarafından çok beğenilir ve sevilirdim. Diğer öğretmenlerimin de desteğiyle okul müdürü beni bütün sınıfların başkanı seçti. Her sınıfın nasıl bir temsilcisi varsa ben de temsilcilerin başı oldum.»



Banu Alkan’ın basınla ilk tanışması da o yıllarda olmuş. Ünlü sanatçı «O günün gazetelerinde boy boy fotoğraflarım çıkardı» diyor.

O dönemlerde parasal sorunlarının olup olmadığı yolundaki bir sorumuza da Banu Alkan şu yanıtı verdi:

«Babam Yugoslavya’daki marangozluk mesleğini İstanbul’da da sürdürdü. Tabii ilk yıllarda bazı güçlükler çektik. Ancak elegüne muhtaç olduğumuzu anımsamıyorum. Kendi yağımızla kavrulup gidiyorduk. Babam marangoz atölyeleri açtı ve günden güne işini genişletti. Fakat sorumluluk bilinci bana daha o yaşlarda hakim olmuştu. Aileme yük olmak istemiyordum. İlkokul beşinci sınıfındayken, çalışmak istiyor ve para kazanmak arzusuyla yanıp tutuşuyordum. O yaşlarda dahi ailemden aldığım harçlık benim onurumu kırıyor, kalbimi yaralıyordu. Bir iş bulsam da çalışsam diyordum…»



Banu Alkan ilkokul döneminde avukat olmak İster. Hukuk fakültesine gitmeyi kafasına koyar. Ve tanıdık bir avukatın yazıhanesine sekreter olarak girer. Önceleri ailesi tarafından hayli tepkiyle karşılanırsa da Banu Alkan çalışma konusunda inatçı ve ısrarlı bir yol izler. Çalışmaya başlar…

Avukat dostları küçük Alkan’ı o kadar zeki bulmuştur ki, hatır için işe aldığı kıza bazı İşler de yaptırmağa başlar… Örneğin telefonlara yanıt verir, tek parmakla da olsa daktilo yazmaya çalışır, bazı evrakların getir – götür işlerine bakar ve bu arada bir de dışarıdan tost, ayran gibi yiyecek – içecek maddeleri getirir. Bir konuk geldiğinde çay ısmarlama işi Banu Alkan’ındır. İlkgünlerde bu işleri de yapar. Ancak zamanla ağrına gitmeğe başlamış ve onuruna dokunur olmuştur. Bir gün natronunun karşısına çıkar ve hakkını aramak ister…

«Ben buraya sekreter olmağa geldim. Sizin özel işlerinize bakmağa değil» der.



Küçücük kızdan böyle bir söz beklemeyen avukat, önceleri şaşırır ve hayret eder. Ancak işi şakaya vurup, gülümsemeye başlar:

«Kızım, sekreterlerin bir işi de tost almaktır…» diye cevap verir.

Banu Alkan, işinin tost almak olmadığını, sekreterliği öğrenmek istediğini hatırlatır. Büyük bir dirençle karşı koyar. Avukatlıkla ilgili o yaşlarda neler öğrenmesi lazım geliyorsa onu öğretmesini adeta rica edip, yalvarır. Ve sonunda bu «savaş»tan zaferle çıkar. Avukatın özel işlerine bakmayacak, çay söylemeyecek, büfeden şunu – bunu getirmeyecek ve sadece sekreterlik yapacaktır. Tabii 11 -12 yaşlardaki bir kızın yapabildiği ve becerebildiği ölçüde bir sekreterlik olacaktır bu. İstediği budur Alkan’ın.

Banu Alkan sekreterlik günlerine ait anılarını ise şöyle anlatır:

Banu Alkan

«İlk çalışmam bu oldu… Sabahları erken kalkar, elimi yüzümü yıkadıktan sonra annem kahvaltımı hazırlar ve ben alelacele bir şeyler atıştırırdım. Kahvaltının ardından genç kızlar gibi aynanın karşısına geçer, bir süre süslenmeye çalışırdım… Çünkü bizim komşu bir kız vardı… Bir şirkette sekreterdi. Giyimine kuşamına ve makyajına o kadar özen gösterirdi ki, ben de kendimi ona benzetmek isterdim… Kendimi bakımlı olmak zorunda hissederdim… Ayna karşısında yaptığım bu işlemlere de kimseyi karıştırmazdım. En çok vaktimi saçlarım alırdı. O küçücük yaşlarda da saçlarım upuzundu… Herkes bana sorardı saçlarımdan rahatsız olup olmadığımı. Oysa onlara gerçeği söylemezdim. Aslında rahatsız olurdum ama, bunun aksi cevap verirdim. Çünkü saçlarım bana büyük hava kazandırıyordu. Annem ve babam kaç kez saçlarımı kısaltmak istedilerse de ben kıyameti kopardım ve el değdirtmedim… Bu uzunca tuvaletten sonra elime küçük çantamı alıp yola çıkardım. Yazıhane eve pek uzak sayılmazdı. Gezinerek, vitrinlere bakınarak işimin olduğu hana yol alırdım. Yazıhaneye geldiğimde ilk işim masamın tozunu almak ve dağılan evrakları bir düzene sokmak olurdu. Sonra da patronumu bekler, bana vereceği göreve kendimi hazırlardım… »



Bir sabah yazıhaneye avukatın bir arkadaşı gelir. Henüz avukat gelmediği için adam, Banu Alkan’la sohbete başlar. Küçük kız o kadar zeki ve akıllıdır ki, konuk olar adam Alkan’a olan hayranlığını gizleyemez. Arkadaşı geldiği zaman bunu ona da iletir.

«Ne kadar cin bir kız bu senin küçük sekreter» der.

Dışarı çıkarken Banu Alkan’ın oturduğu masaya doğru eğilerek şöyle seslenir:

«Kızım seni çok sevdim. Seni kızlarımla tanıştırmak istiyorum. Birbirinizi çok seveceğinizi tahmin ediyorum.»

Banu, bir an duraksar bu sözler karşısında. Bir anlam veremez bu çağrıya. Ancak tebessüm edip yanıt vermenin de saygı gereği olduğunu düşünür.

«Pek tabii. Memnuniyetle gelirim» der.



Ertesi günü kızlarla tanışmak üzere eve gider. Kapıyı çalar. 26 yaşlarında çok güzel bir kadın kapıyı açar. Kadın daha önceden haberdar olduğu için Banu Alkan’ı hemen içeri buyur eder. Ev sahipleri Erdinç ve Gülseren Demirel’dir. Banu, Gülseren Hanım’ın güzelliği karşısında adeta küçük dilini yutacaktır. İlk kez böylesine güzel bir kadın görmektedir. Uzun uzun onu izler.

«İşte güzele ve sanata karşı hayranlığım o anda başladı. Sadece güzel değildi. Aynı zamanda nezaketiyle de beni büyülüyordu… Yavrum kapıda ne duruyorsun, içeriye girsene’ derken bir kuğu gibi incelip, kıvrılıyordu…»



Banu Alkan bir süre sonra avukat yazıhanesinden ayrılır ve çok sevdiği patronunun elini sıkarak veda eder.

Acaba evlerine gittiği bu insanlar kimlerdir? İlk günü karşılaştığı sürpriz nedir? Ve bu evin sakinleri Banu Alkan’ın hayatında nasıl bir rol oynayacaklardır?

İşte tüm bunları gelecek sayımızda okuyabilirsiniz.

(Alıntıdır. Bkz. https://www.tozlumagazin.net/shop/urun/ses-dergisinin-1984-tarihli-27-sayisi/)

28.08.2020 20:46

Kategoriler:   Ana Sayfa

Yorumlar

  • Yayınlandı: 14 Temmuz 2016 10:29

    Derya Kurtuluş

    Çok güzel bir haber olmuş devamı ne zaman gelecek acaba?