Menü

İbrahim Tatlıses Karanlığı Aydınlığa Çevirdi

AHMET Tatlı hapisten çıkıp çalışmağa başladığında, Tatlı ailesinde gözle görülür bir kıpırdanma, bir canlanma göze çarpar… Urfa’nın en işlek caddesine kurduğu tezgahta ciğer kebabı satan Baba Tatlı, evin en azından temel gereksinimlerini karşılamağa başlar… Ama, her türlü güçlüğe, her türlü yoksulluğa karşın Ahmet Tatlı hayatından hiç de şikayetçi değil ve yarınını karanlık görmemektedir… Zaten başta İbrahim Tatlı olmak üzere tüm Tatlı ailesinde bu özellik apaçık ortadadır… Mücadeleci ve ekmeklerini taştan çıkartan bir yapıya sahiptirler…



İbrahim Tatlı anımsayabildiği kadarıyla o yılları bakın nasıl anlatıyor:

«Yaşamın çeşitli zorlukları yalnızca babamın omuzlarına binmişti… Dördü kız, dördü erkek olmak üzere sekiz kardeştik …Ailede tek çalışan ve rızkımızı temin eden babamdı… Ama yine de halinden yakınmazdı… Tanrı’ya şükreder dar günlerin gelecekte aydınlığa dönüşeceğini ümit edip dururdu… Ancak onun da dertleri yok değildi tabii… Ev olarak bellediğimiz mağaradan adımını attığında yüzüne geniş bir tebessüm yayılırdı… Ama yine de zaman zaman onu arkadaşları arasında gördüğümüzde bizlere karşı görevini tam olarak yerine getirememenin ezikliğini ve üzüntüsünü yüzünden okur gibiydik …İşte babamın bu tavrı beni kahrederdi.. Hayata ve insanlara küser, yoksulluğumuza çareler arardım kendimce…»



İbrahim Tatlı sekiz kardeşin en büyüğü idi… Ve dolayısıyla hayata atılan sekiz kardeşten ilki de o oldu… Altı yaşlarında ya vardı ya yoktu… Kendisini çalışmak zorunda hissediyordu… Maalesef bu, olgu kırsal kesimde yaşayan binlerce çocuğun yazgısıydı… Ve ibo da sadece bunlardan bir tanesiydi…

Urfa’nın Atlas Sineması’nda bardağı beş kuruştan su satmağa başladı… Bir gün bu su satma işi İbo’ya bir tokada mal oldu… Testisin, de bir bardaklık kadar su kalmıştı… Onu da satayım da sonra eve gideyim diye düşündü… Ve bir yandan film oynarken «Haydi su, ağabeyler, su…» diye sesini yükselttiğinde, bir adamın iki elini yakasın, da hissetti.

Olanca gücüyle «Osmanlı tokadı» dedikleri cinsten öyle bir tokat attı ki İbo’ya, testi bir yana gitti bardak bir yana…

İbrahim Tatlı ağlaya ağlaya sinema salonunu terkederken iri yarı adam hala arkasından söyleniyordu:

«Kardeşim bunları sinemaya sokanda kabahat… Çocukta ne ses var be… Filmde konuşulanları duyamıyoruz… Piç kurusu…»



«Yalnız su satmakla kalmıyordu, yetinmiyordu İbo… Akşam üstleri de Urfa terminaline gidip gecenin geç saatlerine kadar çığırtkanlık yapıyordu… Şehirlerarası otobüslere yolcu çekmek için minicik dudaklarından yükselen çağrılarla, elinde bavul gördüğü her yolcuya seslenip duruyordu… Her iki işten de kazandığı parayı getirip babasına teslim ettiğinde dünyalar sanki onun oluyordu… Büyük sevinç duyuyordu… Keyifleniyordu… Babası parayı almak istemeyip «Olmaz yahu… Sen kendine git bu parayla şeker al» dediğinde yüzünü buruş, turup, «Neden benim kazandığım parayı istemiyorsun baba… Bu paralar benim değil senin» diyerek, avucunun içinde tuttuğu bozuklukları babasına veriyordu…

Takvim yaprakları birer birer yırtılıp atılıyor, mevsimler geçiyor ve İbo her geçen gün biraz daha boylanıp, serpiliyordu. Sekiz yaşlarındaydı… Bir gün ninesi torununu karşısına alıp şu öğütte bulundu…



«Artık bir meslek sahibi olmalısın… Böyle su satmakla, onun bunun ardından gidip, bağırıp çağırmakla adam olmazsın. İnşaatlarda git çalış… Hiç olmazsa günün birinde kalfa olup doğru dürüst bir meslek edinirsin kendine…»

«Olur» deyip başını salladı İbo… İçinde büyük bir okul özlemi olma, sına karşın eğitimden yoksundu… Geceleri yatağına yattığında siyah önlük, beyaz yakalı öğrenciler görürdü düşünde… Bazı günler komşu çocukların önlüklerini giyer, beyaz yakalarını takıp eline de çanta alıp sokakta bir oraya bir buraya gidip gelirdi… Kısa süreli bu öğrencilik hayalleri gerçeğe döndüğünde İbo’nun yüreğinde onulmaz yaralar açardı… Hele bayram günlerinde bu özlem ona dayanılmaz anlar yaşatırdı… Caddelerden geçen yaşıtlarına gıpta ile ve imrenerek bakardı… Trampet çalan çocukların arkasına takılıp o da sokaktan bulduğu bir tenekeyi boynuna asarak bir çubukla vurup dururdu… Arkadaşları okula giderken, teneffüslerde top oynarken o elinde kerpeten, çekiç, çivi tutarak yaşam kavgası verirdi… Hele yaz ayların, da inşaatlarda çalışmak çok yoruyordu İbo’yu… Bazen öylesine yoruluyordu ki, alnından damlayan terler gözyaşlarıyla birlikte bir sel oluşturup yanağında kıvrımlar meydana getiriyordu…

«İnşaatlara soğuk demirci ustası olmak amacıyla girmiştim… Ama önceleri gel git işlerine kullandılar. Usta başlarım ayak işlerine koşturdular… Mesleği çok iyi öğrenmem için ilk ustam olan Ahmet Usta, beni çok sıkıştırdı. Ondan babamdan korktuğum kadar korkardım… Beni çok döverdi… Ara sıra işten kaçardım… Çocuktum… Sinemaya giderdim, parklarda dolaşırdım. Yoksulluk yalnız maddi olarak insanı sıkıntıya sokmuyor… Bir de içine kapanık yapıyor… Toplumdan, çevresinden soyutluyor… İyi giyimli bir çocuk gördüğümde içgüdüsel bir hareketle saklanacak delik arardım…» diyor İbrahim Tatlı…

Bir ara yine su satmaya başladı. Bu kez gündüzleri inşaatlarda çalışır, geceleri de sinemaya koşardı… Bir sürahi sudan günde 40 kuruş kazanırdı… Yine kendisi gibi Urfalı olan sanatçı Nuri Sesigüzel’in hayranıydı… Onun filmlerini hiç kaçırmaz, bir plakçı dükkanının önünden geçerken Sesigüzel’in türküsünü duysa hemen durup dinlerdi. Türk Halk Müziği’ne büyük düşkünlüğü vardı… Babasından Urfalı halk ozanlarının öyküsünü dinlemeye bayılırdı… «Ayağında Kundura» adlı eserin sahibi olan Mukim Tahirler’in, Kel Hamzalar’ın yaşamlarını ve bestelerini su gibi ezberlemişti adeta… Onların o zamanlar başlarından geçen olayları, türkü derlemelerini, neler yaptıklarım büyüklerinden dinlerken put kesilir, ilahi bir zevk duyardı…



Hayat, yaşından umulmadık bir biçimde olgunlaştırmıştı İbo’yu. Bu nedenle de çok sevilirdi… Çocuk muamelesi yapmazlardı… Sıra gecelerinin başlıca konuğu olmuştu… Urfa’nın bu kendine özgü davet toplantılarında ona hep büyük muamelesi yaparlardı…

İnşaatlarda Nuri Sesigüzel’in «Sarı Sabahlık da Yakışmaz mı Güzele?», «Fabrikanın Gülü», «Yallah Şoför» adlı türkülerini okurken kendinden geçerdi… Oysa Ahmet Usta bu işten hiç hoşlanmazdı… Çalışanların ilgisini dağıtıyor diye ibo’yu kaç kez fırçalamışstı…

«Sus be oğlan, seni mi dinleyeceğiz… Kes sesini de çalışmana bak…» derdi…

O da zorunlu olarak susar, yan gözle ustasının gittiğini görünce de yine başlardı türküsünü söylemeye… Ama bu kez daha bir alçaktan, daha bir usulcacık…



Kadir Sema diye bir türkücü vardı o dönemlerde Urfa’da… İbrahim Tatlı’nın en hoşlandığı sanatçılardan biriydi. Hangi düğün salonunda okusa Kadir Sema, İbo oraya koşardı… Huşu içinde dinlerdi… Alkışlar, alkışlardı durmaksızın… Hatta öylesine garip bir tutkunluğu vardı ki, Sema, Urfa’nın hangi kazasına gitse o da ardına düşerdi… Viranşehir, Akçakale, Ceylanpınar gibi…

Arkadaşları arasında sesinin güzelliği ortaya çıkmıştır İbo’nun… Zaten küçücük bir yerdir Urfa… Bir kahveye girdiğinde sandalyesini kapan hemen İbo’nun yanına çevrelenmeye başlar… Biri sazına vurmağa başlayınca tüm gözler İbo’ya çevrilir…



«Hadi bakalım İbrahim çektir bir uzun hava, da kulağımızın pası silinsin» derler…

İbo zaten dünden razıdır… Söyler de söyler… Coştukça coşar… Bir asılır ki, türküye gelen geçen ister istemez başını kahveden yana çevirip dinlemeye koyulur… Ondan sonra da gelsin çaylar, gitsin çaylar… İbo’nun belki de en mutlu olduğu saatler, dakikalardı bunlar. Türkü söylediği zaman her şeyi unutuyordu. En başta da yoksulluğu…

(Alıntıdır. Bkz. https://www.tozlumagazin.net/shop/urun/ses-dergisinin-1981-tarihli-19-sayisi)

28.09.2020 16:27

Kategoriler:   Ana Sayfa

Yorumlar